Vanmorgen mijn kledingkast eens onderhanden genomen want het zomertje is nu toch wel zo’n beetje voorbij en het wordt tijd om de dikke truien te voorschijn te halen. Dat betekent echter wel dat ik naar de kelder moet en de kleding moet omwisselen omdat xc3xa9xc3xa9n ingebouwde hangkast en een los ladenkastje mijn toch echt niet zo grote garderobe met geen mogelijkheid kan herbergen. Meer plaats is er niet in het slaapkamertje waar naast mijn bed nog net in een hoekje de mand van Kaya kan staan.

Ik kom niet graag in de kelderruimte. Het is een lange gang met aan de ene kant een hekwerk op ooghoogte waar donkere bosjes en grote bomen het kleine beetje daglicht dat naar binnen valt afschermen. Aan de andere kant zijn er zo om de acht meter donkere zijgangetjes die elk toegang geven tot 6 afgesloten privxc3xa9 kelders, waarvan sommige zijn dichtgetimmerd. De gangetjes worden verlicht door tl-lampen die het niet altijd zo goed doen en dan spookachtig aan en uit flikkeren en waar enorme spinnenwebben omheen zijn gebouwd.

Afgelopen winter was het helemaal eng omdat alle verlichting gedurende een week was uitgevallen en je op de tast van het trappenhuis gebruik moest maken. Bepaald geen pretje en ik neem Kaya dus altijd mee naar beneden.

Exc3xa9n keer ben ik me werkelijk rotgeschrokken. Ik had wat dozen naar beneden gebracht met kerstspullen en wilde dat even netjes neerzetten. Opeens begint Kaya te grommen iets wat ze nooit doet. Ik kijk naar de deur en zie dat ik hem toch echt aan de binnenkant op slot heb gedaan. Ik hoor geritsel en er verschijnt een zwart kopje onder de deur daar waar er een kier zit van zo’n 5 cm. Mijn hart sloeg over. Kaya sprong er naartoe, maar het kopje verdween even snel als het tevoorschijn was gekomen. Voorzichtig de deur opengemaakt en om het hoekje gekeken.
Bedacht op hordes enge beesten die zich daar zouden bevinden.

Gelukkig het was maar een zwarte kat die zich in een hoekje van het gangetje probeerde te verstoppen en heel hard begon te blazen toen hij Kaya in het oog kreeg.

En dan te bedenken dat Kaya bang is voor katten en ook schrok van het geluid dat achter de foto verstopt zit, ze sprong gelijk bij me op schoot. Wat een held hxc3xa8, nou ja ze zeggen dat honden op hun baas of bazinnetje gaan lijken of was het andersom…

Het is altijd even schrikken als ’s avonds de bel gaat zeker als het al half twaalf is.
Aan het geluid kan ik horen dat het de bovenbel is die klinkt een beetje schor.
Kaya springt overeind en rent blaffend naar de deur.
Nu hebben allebei mijn zoons een sleutel dus die zijn het niet en als ze zo laat komen
om iets af te geven of op te halen, sturen ze van tevoren een sms-je.

De buurvrouw met wie ik heb afgesproken dat ze altijd mag bellen als er iets is, is een stuk kleiner dan de gestalte die ik door het met gekleurde folie beplakte raampje zie staan.
Als ik de deur open doe staat Kaya gelijk naast een blonde jongeman die verschrikt een stapje opzij doet.
Met overslaande stem zegt hij: “U kent me toch, ik zie u wel lopen met de hond,
ik woon hier ook”.
En ja ik ken hem. Ik zie aan zijn gezicht dat hij het moeilijk heeft, grote ogen in een bleek en mager gezicht, zijn mond enigszins vertrokken. Hij kan niet stil staan en wipt van de ene voet op de andere.

“Ik heb geld nodig, heeft u een tientje?”

Zo rustig mogelijk leg ik hem uit dat ik nooit cash geld in huis heb.

“Ook niet een paar losse euro’s?”

Ik antwoord ontkennend, waarna hij met grote stappen richting trappenhuis verdwijnt.

Van andere bewoners had ik al gehoord dat, als hij weer eens in de problemen zit, hij vaker ergens aanbelt en ook dat er meerderen zijn die hem uit medelijden wat geld lenen. Teruggeven gebeurt niet, ook al belooft hij dat de volgende dag toch echt te zullen doen.

Ik heb er slecht van geslapen en ben erg blij dat mijn zoons de verleiding om aan de drugs te gaan altijd hebben kunnen weerstaan.