Vrouwtje loopt een beetje te mopperen. Niet op mij hoor, maar op het weer. Ja er komen een heleboel druppels naar beneden. En water hoort (zo zijn wij het hier tenminste gewend) uit de kraan te komen voor in mijn drinkbak. Ik vind water ook lekker hoor, vooral als ik net gegeten heb dan wil ik die bak nog wel eens in xc3xa9xc3xa9n keer leeg lebberen. Zonder xc3xa9xc3xa9n druppeltje te morsen , want ik vertelde al eens dat ik een echte dame ben. Maar zoals het vandaag buiten is? Brrr, niet echt mijn favoriete weer. Ik heb namelijk net als het vrouwtje een kapsel, dat er niet uit ziet als we buiten door die druppels gelopen hebben. Mijn mooie glanzende lokken worden er dof van en ze gaan ook nog eens krullen en dan klitten ze aan elkaar. Geen pretje hoor, als er om ze weer netjes te maken met een kam doorheengegaan wordt. Tja als ik nu een Poedel had willen zijn, sprong ik een gat in de lucht: een gratis permanent, maar ik ben toch liever mezelf. En waarom het vrouwtje nu zo mopperde? Ze is haar kleine opvouwbare superpluutje kwijt en moet nu met zo’n groot zwaar geval in haar hand naar buiten. Ik heb ook geen idee waar dat kleine ding is gebleven, maar ik ga hem ook niet zoeken, want als ik nu netjes naast haar blijf lopen (meestal ga ik liever een beetje heen en weer rennen) pas ik er ook keurig onder en dan blijft mijn vacht tenminste enigszins in model.
Oeps, ik ga me nu maar even heel snel onder de tafel verstoppen, want het vrouwtje heeft haar jas weer aangetrokken en ze heeft een of ander raar regenhoedje op haar hoofd gezet. Daar ga ik dus echt niet naast lopen en als ze zonder die grote plu naar buiten gaat, blijf ik dus lekker thuis.
Poot van Kaya.

Hebben jullie dat ook wel eens, dat als je in een periode zit, waarin alles je voor de wind gaat, er niets is waar je je druk over hoeft te maken en ook je agenda vol gezellige dingen staat, er ineens iets gebeurt in je hoofd, waardoor je zo van slag raakt dat je het even niet meer ziet zitten?
Zo’n dag had ik gisteren.
Na een hele fijne zaterdag, waarop mijn nieuwe printer was gexc3xafnstalleerd, de avond in prima gezelschap werd doorgebracht met een etentje in een gezellig restaurantje. Er totaal geen reden zou moeten zijn om in de put te gaan zitten, kwam daar ineens die mokerslag. Nu weet ik wel dat ik me best wel wat zorgen maak om mijn gezondheid, maar na alles wat ik op dat gebied al heb meegemaakt, nou niet bepaald iets om bij de pakken te gaan neerzitten.
En toch deed ik dat gisteren.
Ik kon dat nare gevoel wat me bekroop ook niet tegenhouden. Het leek of de wereld ineens alle glans had verloren en ik overal slechts de negatieve kant van kon zien. Mijn hoofd tolde en allerlei nare gebeurtenissen uit mijn leven passeerden de revue.
Een echte jankdag, waar ik niet bepaald op zat te wachten en waar ik dus ook weer heel snel vanaf wilde. Korte metten moest ik ermee maken.
Gelukkig is de PC geduldig, viel zelfs geen enkele keer uit en ik heb alles op papier kunnen zetten. Mijn rugzakje, tot een niet te tillen hutkoffer verworden, eens helemaal leeggehaald en meer dan tien kantjes volgetikt. Wat luchtte dat op zeg.
Heb de bladzijden uitgeprint (precies op tijd die nieuwe printer gekregen), ze in een grote envelop gestopt en die vervolgens in een la opgeborgen.

Krijg ik er weer last van, lees ik het gewoon een keertje door en ik denk dat het zonnetje dan net als nu het geval was weer heel snel zal gaan schijnen.