Het is vreemd als je in de krant je achternaam tegenkomt , maar als je bij verder lezen ook de voornaam herkent gaat er een schok door je heen.

In gedachten ga je terug in de tijd toen je nog een klein meisje was en de herinneringen aan de wekelijkse bezoekjes aan je oma en opa komen naar boven. Ouders van twee zoons en grootouders van vier kleinkinderen. Het was altijd een drukte van belang. Er werd gelachen en gepraat en de kinderen speelden in de tuin of op de zolder, die een beetje muffig rook en waar in oude sigarenkistjes de bollen lagen te drogen om als de tijd daarvoor aanbrak weer geplant te worden.

Dan wordt een van de zoons ernstig ziek. Hij komt te overlijden. Een enorme klap.

En zoals wel vaker voorkomt na zo’n verschrikkelijke gebeurtenis er ontstaat onenigheid binnen de achterbijvende familie. Contacten worden verbroken en niet meer hersteld.
Er speelden geen vier kleinkinderen meer maar nog maar twee.

Vragen als Waarom komen ze niet meer? en Wat is er dan? werden niet beantwoord. Het waren immers grote mensen zaken.

En nu na zo’n lange tijd lees je in de krant dat xc3xa9xc3xa9n van de kleinkinderen er niet meer is en dat hij hield van witte en gele bloemen.

14-10-2005

Ter nagedachtenis aan W : Imagine , waar de plechtigheid van vanmorgen mee werd afgesloten
<a href="http://www.downloads.nl/cgi-bin/getmp3.cgi?http://www.mp3int.com/eng/download_mp3/235611/5804263/Beatles_Imagine/
“>

(klik op de gele roos)

Vandaag een gezellig ochtendje doorgebracht in het mij zo bekende ziekenhuis. Gezellig omdat ik in prima gezelschap verkeerde (met dank aan Loetje) en we begonnen met koffie in de koffiehoek.

Vervolgens naar de wacht- en spreekkamer van de neuroloog. Met een nieuw recept en een afspraak voor over twee maanden, mits de verschijnselen van kortsluiting zich niet weer gaan voordoen, want dan moet ik bellen.

Daarna de wacht- en spreekkamer van de uroloog. De uitslagen van de onderzoeken ( Na een slecht begin… waar is de vlag ) doorgenomen. Ik hoef pas over een jaartje terug. Hiep Hoi , niet omdat hij niet aardig is, maar omdat het betekent dat mijn overgebleven rechternier goed werkt.( Alles komt tegelijk ).

De ochtend, nou ja het was al bijna middag, afgesloten met koffie en aangezien het maagje toch wel begon te knagen een overheerlijk saucijzenbroodje erbij genomen. Duurt immers nog even voordat er weer een bezoekje aan de koffiehoek inzit. Althans daar ga ik vanuit, een mens moet immers altijd optimistisch blijven.

(schuingedrukt en onderstreept = aanklikbaar)