Een poosje terug vertelde ik in het logje Dozen, etc… over mijn teken- en schilderspullen, die in mijn keldertje waren terechtgekomen. Ze stonden in mijn oude huis ook al weggestopt, want het is een behoorlijke tijd geleden dat ik ze gebruikte. Ik kreeg niet meer dat op papier wat ik wilde, omdat mijn hand te vaak een eigen leven leidde. Tekenen kostte me daardoor teveel inspanning. Ik had zelfs zo weinig controle over mijn spieren, dat ik met grote regelmaat van alles uit mijn tengels liet vallen. Erg vermoeiend en behoorlijk frustrerend. Hoewel ik sinds ik er last van kreeg meerdere keren door de medische molen ben geweest (van EEG’s tot spieronderzoeken aan toe) werd er nooit wat gevonden
Tot tijdens mijn verblijf in het ziekenhuis na mijn nieroperatie, precies op het moment dat er een verpleegster mijn kamer binnenkwam, mijn armen en benen zo hevig begonnen te schokken, dat er onmiddellijk alarm geslagen werd. Een en ander kon worden veroorzaakt door uitzaaxc3xafngen in mijn hoofd en dat betekende uitgebreide onderzoeken. Gelukkig werden die niet gevonden en werd de diagnose epilepsie gesteld. Vanaf die tijd gebruik ik daar medicijnen voor.
Met het slikken van de anti-epileptica kreeg ik ook meer controle over de bewegingen van mijn rechterhand en ik ga nu toch maar weer eens proberen mijn vroegere hobby op te pakken.
De afgebeelde schetsen dateren nog uit een ver verleden, gemaakt tijdens een indertijd door mij gevolgde cursus modeltekenen. Maar wie weet verschijnen er binnenkort op mijn log wel (met de web-cam gemaakte) foto’s van nieuwe schetsen en tekeningen.

Het is toch erg handig dat je de persoonlijke instellingen van je log steeds kunt wijzigen. Misschien hebben jullie het niet eens gemerkt, maar ik had het lettertype iets groter gemaakt. Het heeft alles te maken met de leeftijd, die zoals bekend met gebreken komt. Zat af en toe toch wel een beetje te turen naar dat schermpje en een leesbril opzetten vind ik niks, want dan is het beeld van de TV (die soms tegelijk met de PC aanstaat zo’n wazig iets).

Nu moet ik eraan toevoegen dat ik ook een bril voor veraf moet gebruiken, want ik ben ook nog eens een beetje kippig en twee brillen op mijn neus, nou nee. Bovendien is een bril met Kaya in de buurt ook niet zo’n geweldig attribuut, want ze heeft er nogal een pootje van om op schoot te willen klimmen en aangezien ze niet echt een schoothondje is, vloog mijn bril -met een wat al te wilde omhelzing van haar kant- regelmatig door de lucht met alle gevolgen van dien. Een duur grapje.

Ik draag dus lenzen en op advies van mijn lenzenman heb ik de ultieme oplossing voor mijn kijkprobleem. In mijn linkeroog een lens voor dichtbij en in mijn rechteroog een lens voor veraf. Dat betekent wel dat de sterkte van mijn leeslens regelmatig moet worden aangepast en ik vandaag mijn nieuwe lens heb opgehaald. Ik zie dus alles weer helder en zing gezellig mee met het nummer verstopt onder de afbeelding.