Over 6 dagen sta ik op Schiphol om jou, mijn lief na een afwezigheid van 38 dagen weer in de armen te sluiten. Het lijkt een lange tijd en voor mij is het dat ook. Ik kan ook haast niet wachten tot het zover is. Maar voor twee mensen in Guyana zullen die 38 dagen zijn omgevlogen en komt het naderende afscheid veel te snel.

De 38 dagen, die je doorbracht in je ouderlijk huis is er xc3xa9xc3xa9n om te koesteren en ik wil graag logjes maken over je belevenissen in Guyana met door jou gemaakte foto’s erbij. Zeker van die twee heel bijzondere dagen, 26 juli, de 80e verjaardag van je vader en van vandaag 24 augustus, de dag, waarop je moeder haar 74e verjaardag viert. Ik zou willen, dat ik even om een hoekje kon kijken, maar helaas, dat gaat niet. Via mijn log kan ik wel mijn felicitaties overbrengen en ik doe dat bij deze met deze bloemengroet. Hollandser kan niet, toch?

Een hele, hele fijne dag toegewenst, dikke kus en warme knuffel voor je jarige moeder, voor je vader en voor jou (spreek je later vandaag)

Liefs Jonne

De 24e augustus is een datum, die ik niet snel zal vergeten. Vandaag de eerste reden, waarom die datum voor mij een bijzondere betekenis heeft.

Drie jaar geleden stond de periode voorafgaand aan de 24e in het teken van doodziek zijn, al voelde het niet zo. Ik was er vrij lakoniek onder. Ik was weliswaar al lange tijd heel erg moe en ik had last van allerlei vreemde kwaaltjes. Echt beroerd voelde ik me veel meer in de periode erna, terwijl mijn leven op die dag toch eigenlijk opnieuw begonnen was. Mijn linkernier en daarmee de kwaadaardige tumor, die er zat en die me zoveel narigheid had bezorgd was die ochtend immers uit mijn lijf verwijderd. Toch was die periode erna veel zwaarder. Eerst weet je, dat je iets ernstigs hebt en daar stel je je op in. Maar als het weg is, vraag je je bij elk pijntje of dingetje af, of er misschien weer iets mis is. Gelukkig is dat de laatste tijd wel minder geworden, al zal het waarschijnlijk nooit helemaal verdwijnen. Er staan per slot voorlopig nog steeds onderzoeken en controles op het programma. Wat aan de ene kant prettig is, er wordt met zo’n voorgeschiedenis immers geen risico genomen. Aan de andere kant geeft het veel spanning, ook bij die kleine ingreep die volgende week voor de deur staat, weliswaar noodzakelijk, maar ik zal een zucht van verlichting slaan als het weer achter de rug is.

Morgen de tweede.