Alle berichten door Jon

Tussen sloop en nieuwbouw, Zomaar een stadswijk en haar bewoners

De zeeman.

4 reacties

Bij de lift staat een stoffig geworden scootmobiel.
De bestuurder ervan was een zeer forse en van een behoorlijke buik voorziene man, waardoor het hem altijd enige moeite kostte achter het stuur op het nogal klein uitgevallen stoeltje plaats te nemen. Immer gekleed in een donkerblauwe wat morsig uitziende sweater en met bijpassende kapiteinspet op zijn met een wilde grijze baard en dito haardos uitgeruste markante kop.
Als hij met de lift naar buiten was gegaan voor zijn dagelijkse rit, met een fles met onbestemde inhoud in het mandje voorop, bleef er nog lang de geur van sigaren en alcohol hangen.
Ik noemde hem wat natuurlijk niet vreemd was gelet op zijn uiterlijk: De zeeman.
Trof ik hem aan in het halletje en Kaya was bij me, dan zei hij tegen haar: “Ha, Tarzan ben je daar weer”. Waarop Kaya kwispelend naast hem ging zitten en hem, hem met haar grote bruine ogen aankijkend en hoorbaar met haar neus sneuvend, een poot gaf.
Op een gegeven moment nu zo’n vier maanden geleden bleef de scootmobiel ongebruikt in het halletje staan. De zeeman was opgenomen in het ziekenhuis met ernstige verschijnselen van alcoholvergiftiging.
Zes weken later overleed hij.
Na zijn begravenis werd de flat leeggehaald en binnen drie weken alweer door een nieuwe bewoner betrokken.
De scootmobiel staat er nog steeds ondanks het feit dat meerdere mensen in het gebouw al geruime tijd geleden een aanvraag hebben gedaan voor een dergelijk vervoermiddel en steeds te horen krijgen dat er een wachtlijst is.
Ik heb het telefoonnummer van de zorginstelling zoals vermeld op het stickertje op de achterkant van de scootmobiel gebeld. Men wist dat de meneer was overleden, men was door de daarvoor verantwoordelijke gemeentedienst ingelicht. Op 12 juli had hij moeten worden opgehaald, zo zei men, maar men had het flatgebouw niet kunnen betreden, omdat er op het betreffende adres niet werd opengedaan en ook de telefoon was afgesloten.
Nee, niet zo vreemd natuurlijk als de bewoner al enige tijd geleden is overleden en de huur is opgezegd.
Ik gaf mijn huis- en telefoonnummer op, zodat men mij kon bereiken als ze weer voor de deur zouden staan.
Tot op heden is dat niet gebeurd en elke keer als ik met de lift naar boven kom of naar beneden ga en de scootmobiel in het halletje zie staan denk ik even aan de zeeman en hoor ik in gedachten zijn bulderende stem: “Ha, Tarzan”.

Tussen sloop en nieuwbouw, Zomaar een stadswijk en haar bewoners

De dame

3 reacties

Als ik in de keuken bezig ben om een kop heerlijke senseo klaar te maken, zie ik haar staan op het vlondertje dat daar ligt om gemakkelijk met een invalidenwagen mijn huis binnen te rijden.
Niet dat ik het nodig heb, ik heb het laten liggen toen ik een klein jaar geleden dit mini-tweekamerflatje betrok. Het kan van pas komen niet waar.
Maar goed daar staat de uit het voormalige Joegoslavixc3xab afkomstige en na 15 jaar nog steeds zeer gebrekkig Nederlands sprekende dame met haar arm uitgestrekt voorover gebogen om haar kat die liever voor mijn voordeur zit te miauwen zodat Kaya achter de deur gaat zitten piepen met zachte tsss tsss geluidjes naar haar huis te lokken.
Vier keer per dag schrijdt ze langs mijn keukenraam. Als ze van huis komt met een schaaltje met daarin een net geopend blik kattenvoer. Daarmee neemt ze voor het bellenplateau op het daarstaande betonnen paaltje plaats om met een lepeltje tikkend tegen het schaaltje de in de omgeving in overvloed aanwezige zwerfkatten van lekkers te voorzien.
Dit heeft echter een probleem tot gevolg omdat de katten zich meestal al te goed gedaan hebben aan gevonden hapjes en ze de restanten op de voor de flat gelegen grasstrook achterlaat. Met als gevolg dat de eveneens in groten getale aanwezige duiven, meeuwen en reigers, ja heus midden in de stad en op een steenworp afstand van een groot winkelcentrum, zich er met luid gekrijs opstorten.
Zij is dan al onwetend van de “strijd”, die zich beneden afspeeld weer langs mijn keukenraam naar huis geschreden.
Als ik toevallig op het voedertijdstip met Kaya langsloop roept ze:” Niieet mxc3xa8d diiieee honnnt, diiee kaatjes zien banng vor diieee honnnt, diiee honnnt moet wxc3xa8k”.
En als iemand haar vertelt dat de katten toch wel erg weldoorvoed door het leven gaan barst ze in huilen uit en zegt luid snikkend: “Maar iek houw vannn diiee kaatjes!!!”.