Hebben jullie dat ook wel eens, dat als je in een periode zit, waarin alles je voor de wind gaat, er niets is waar je je druk over hoeft te maken en ook je agenda vol gezellige dingen staat, er ineens iets gebeurt in je hoofd, waardoor je zo van slag raakt dat je het even niet meer ziet zitten?
Zo’n dag had ik gisteren.
Na een hele fijne zaterdag, waarop mijn nieuwe printer was gexc3xafnstalleerd, de avond in prima gezelschap werd doorgebracht met een etentje in een gezellig restaurantje. Er totaal geen reden zou moeten zijn om in de put te gaan zitten, kwam daar ineens die mokerslag. Nu weet ik wel dat ik me best wel wat zorgen maak om mijn gezondheid, maar na alles wat ik op dat gebied al heb meegemaakt, nou niet bepaald iets om bij de pakken te gaan neerzitten.
En toch deed ik dat gisteren.
Ik kon dat nare gevoel wat me bekroop ook niet tegenhouden. Het leek of de wereld ineens alle glans had verloren en ik overal slechts de negatieve kant van kon zien. Mijn hoofd tolde en allerlei nare gebeurtenissen uit mijn leven passeerden de revue.
Een echte jankdag, waar ik niet bepaald op zat te wachten en waar ik dus ook weer heel snel vanaf wilde. Korte metten moest ik ermee maken.
Gelukkig is de PC geduldig, viel zelfs geen enkele keer uit en ik heb alles op papier kunnen zetten. Mijn rugzakje, tot een niet te tillen hutkoffer verworden, eens helemaal leeggehaald en meer dan tien kantjes volgetikt. Wat luchtte dat op zeg.
Heb de bladzijden uitgeprint (precies op tijd die nieuwe printer gekregen), ze in een grote envelop gestopt en die vervolgens in een la opgeborgen.

Krijg ik er weer last van, lees ik het gewoon een keertje door en ik denk dat het zonnetje dan net als nu het geval was weer heel snel zal gaan schijnen.