Maar we blijven toch optimistisch

Was gisteren een beetje erg moe na mijn bezoekje aan het ziekenhuis en lag al om acht uur op de bank te slapen. Ik was echt out, want de TV stond aan en toen ik om tien uur toch maar wakker werd gemaakt en me werd verteld dat er al twee keer telefoon was geweest had ik daar niets van gemerkt. Gauw even een ommetje met Kaya gemaakt. Bij terugkomst gauw de PC afgesloten, zelfs inkomende e-mails waren me totaal ontgaan en de film 8-mile helaas ook en mijn bed ingerold. Wat zo’n bezoek aan het ziekenhuis al niet teweegbrengt, inderdaad een slapeloze maandagnacht. Toch was het op zich meegevallen. Niet alle uitslagen waren okxc3xa9, mijn nierfunctie is niet helemaal je dat, maar met xc3xa9xc3xa9ntje is dat ook weer niet echt ongewoon.Toch maar weer wat buisjes bloed en nu ook een potje met wat ander lichaamsvocht achtergelaten. Het is wel een voordeel om ’s middags een afspraak te hebben, want nadat ik van de vrijwilligster een nummertje in ontvangst had genomen en daar waar het apparaat meestal aangeeft dat er nog minstens 20 wachtenden voor je zijn, kon ik nu zo doorlopen. Zo ook op de rxc3xb6ntgenafdeling waar mijn longen na drie maanden alweer op de foto mochten. Ik had toen al een uurtje doorgebracht in de spreekkamer van een aardige interniste (de artsen worden steeds jonger lijkt het en ze zijn ook vaker van het vrouwelijke geslacht) waar mijn hele voorgeschiedenis weer de revue passeerde en dat kost, zo kan ik verzekeren, heel wat beschreven pagina’s. Hoewel het gewichtsverlies door de medicijnen kan worden veroorzaakt zullen er toch een aantal zaken moeten worden uitgesloten, er kan tenslotte weer ergens iets nieuws zijn bijgekomen wat er niet hoort te zitten. Dat betekent twee keer per week op de weegschaal en verder onderzoek van de inwendige organen die ik nog over heb (ben er namelijk al meerdere kwijtgeraakt op diverse operatietafels en de vraag waar alle littekens van zijn kwam dus ook uitgebreid aan de orde).
Na afloop toch even koffie gaan drinken, de saucijzenbroodjes waren helaas al op, maar ik heb me tegoed gedaan aan een overheerlijk ham-kaasbroodje.

wordt vervolgd

13 gedachten over “Maar we blijven toch optimistisch”

  1. Het kan geen kwaad om alles nog eens na te lopen, Soort APK keuring, maar ik kan me voorstellen dat je er moe van wordt.
    Sterkte ermee en hopelijk rust je wat uit .
    Lind@

    Like

  2. Hoi Jon
    Ik wil je sterkte wensen,laten we er van,
    uitgaan dat het toch allemaal wat gemakerlijker,
    voor je word.
    Ik denk aan je.

    Ria Loch

    Like

  3. Laten we maar hopen dat het idd door de medicijnen komt, en dat de rest in orde is.Maar het kan nooit kwaad om weer eens goed nagekeken te worden hxc3xa9, sterkte Jon.

    Like

  4. Sterkte hoor! Hoop echt dat het allemaal goed afloopt. En wat betreft dat ham-kaasbroodje, dat zou toch al mijn voorkeur hebben boven een saucijzenbroodje.

    Like

  5. Ben blij even een berichtje van je te lezen Jon!
    Kan geen kwaad als ze alles even checken en onder controle houden, maar ik kan me goed voorstellen dat het je onrustig maakt. Volgende keer misschien een saucijzenbroodje reserveren???
    Nou meid, niet meer piekeren nu, heeft zo weinig zin!
    Liefs
    Mary

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.