Brrr, de kelder

Vanmorgen mijn kledingkast eens onderhanden genomen want het zomertje is nu toch wel zo’n beetje voorbij en het wordt tijd om de dikke truien te voorschijn te halen. Dat betekent echter wel dat ik naar de kelder moet en de kleding moet omwisselen omdat xc3xa9xc3xa9n ingebouwde hangkast en een los ladenkastje mijn toch echt niet zo grote garderobe met geen mogelijkheid kan herbergen. Meer plaats is er niet in het slaapkamertje waar naast mijn bed nog net in een hoekje de mand van Kaya kan staan.

Ik kom niet graag in de kelderruimte. Het is een lange gang met aan de ene kant een hekwerk op ooghoogte waar donkere bosjes en grote bomen het kleine beetje daglicht dat naar binnen valt afschermen. Aan de andere kant zijn er zo om de acht meter donkere zijgangetjes die elk toegang geven tot 6 afgesloten privxc3xa9 kelders, waarvan sommige zijn dichtgetimmerd. De gangetjes worden verlicht door tl-lampen die het niet altijd zo goed doen en dan spookachtig aan en uit flikkeren en waar enorme spinnenwebben omheen zijn gebouwd.

Afgelopen winter was het helemaal eng omdat alle verlichting gedurende een week was uitgevallen en je op de tast van het trappenhuis gebruik moest maken. Bepaald geen pretje en ik neem Kaya dus altijd mee naar beneden.

Exc3xa9n keer ben ik me werkelijk rotgeschrokken. Ik had wat dozen naar beneden gebracht met kerstspullen en wilde dat even netjes neerzetten. Opeens begint Kaya te grommen iets wat ze nooit doet. Ik kijk naar de deur en zie dat ik hem toch echt aan de binnenkant op slot heb gedaan. Ik hoor geritsel en er verschijnt een zwart kopje onder de deur daar waar er een kier zit van zo’n 5 cm. Mijn hart sloeg over. Kaya sprong er naartoe, maar het kopje verdween even snel als het tevoorschijn was gekomen. Voorzichtig de deur opengemaakt en om het hoekje gekeken.
Bedacht op hordes enge beesten die zich daar zouden bevinden.


Gelukkig het was maar een zwarte kat die zich in een hoekje van het gangetje probeerde te verstoppen en heel hard begon te blazen toen hij Kaya in het oog kreeg.

En dan te bedenken dat Kaya bang is voor katten en ook schrok van het geluid dat achter de foto verstopt zit, ze sprong gelijk bij me op schoot. Wat een held hxc3xa8, nou ja ze zeggen dat honden op hun baas of bazinnetje gaan lijken of was het andersom…

17 gedachten over “Brrr, de kelder”

  1. Mooi geschreven weer Jon, moest even terug denken aan de tijd dat ik in Zwitserland werkte achter de bar in een hotel.
    Je had daar een wijnkelder waar soms rattenvan wel en halve meter in liepen, doodeng.
    Elke keer als ik de kelder in moest begon ik eerst te stammpem, te hoesten en te roepen in de hoop dat ze weg vluchten. 😀

    Like

  2. Haha die onverschrokken Kaya 😀 En dan dat kleine opdondertje van mij die nergens bang voor is. Gek hxc3xa8. Zal wel met het zelfbeeld te maken hebben. Baloe verbeeldt zich dat hij ‘de grootste en sterkste hond ooit’ is 😀

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.