Ik had het niet moeten lezen de bijlage Diagnose van het AD . Werd wel heel erg met mijn neus op de feiten geduwd:

“Ik wilde per se heldhaftig zijn” : titel van een artikel over het op 1 oktober aanstaande te presenteren boek van Rob Bruntink en Anja Krabben Buigen als bamboe waarin bekende Nederlanders praten over hun leven na kanker.

In medisch kort :
– een berichtje over de nieuwe site van de nierstichting ( zie mijn links)
– een berichtje over kwaliteit van leven, een onderzoek van het instituut Nivel naar
hoe ex-kankerpatixc3xabnten de draad weer oppakken.
– De gratis oogtest op Macula Degeneratie (MD) voor 50-plussers (een
oogaandoening waar mijn moeder de laatste 14 jaar van haar leven aan heeft
geleden).

En dan op pagina 9 een artikel over Epilepsie : Durf te leven . De start van de nationale campagne Ga voor groen licht . Op zich een goed initiatief meer voorlichting en meer bekendheid over de aandoening. Wat me erg stoorde in het artikel was de opmerking dat epilepsiepatixc3xabnten zich beperkt voelen. Niet durven autorijden, niet durven te sporten of lange reizen maken . Het is nog steeds zo dat er wettelijke regels zijn aangaande autorijden. Eerst tenminste een jaar aanvalsvrij zijn! Ook staat er meestal in de bijsluiter van anti-epileptica raadpleeg uw arts als u wilt (gaan)autorijden of zware machines bedienen. En wat betreft het reizen: ik kreeg toch echt van mijn neuroloog te horen: Voorlopig niet reizen!

Verwachtingsvol kwamen wij aan bij het sfeervolle on-Nederlands aandoende Appeltheater, na met uitzicht op de Scheveningse haven in een van de daar aanwezige restaurantjes gegeten te hebben.

Na het zien van de Amerikaanse versie van de film Shall we dance – een feel-good comedy met een flinke dosis romantiek, passie voor dans en het stille verlangen gemiste kansen alsnog te grijpen en dromen te verwezenlijken – was ik zeer benieuwd naar het stuk Dans gebaseerd op het oorspronkelijke daaraan ten grondslag liggende verhaal.

Subliem

Hoe in de tot dansschool omgebouwde theaterzaal door slechts drie spelers met een minimium aan gesproken woord, gebruikmakend van lichaamstaal en mimiek of juist door het ontbreken daarvan om onderliggende gevoelens niet bloot te geven, de karakters tot leven kwamen.

Het hart rakend met hun dans en spel, waarbij ook de muziek een belangrijke rol vertolkte.

Een aanrader maar wel snel wezen het kan nog maar tot en met 8 oktober.