De eerste keer dat ik de film zag was toch zo’n vijfentwintig jaar geleden. Ook bij het zien van de redux van deze film, kan ik er maar één ding over zeggen: indrukwekkend . Er kwamen allerlei beelden en herinneringen aan mijn jeugd bovendrijven. Gevoelens van ongeloof, afschuw en onmacht die me overvielen toen ik als twaalf-dertienjarige in een tijdschrift foto’s tegenkwam van de verschrikkingen van de Vietnamoorlog. Verder bladerde en stuitte op de vele pasfoto’s van de die maand gesneuvelde militairen, jongens van zeventien, achttien jaar. Veel meer dan welk verhaal over welke oorlog dan ook bepaalden die foto’s mijn denkwijze ten aanzien van de waanzin ervan. Het kan niet, het mag niet en toch komen er iedere keer weer mensen op het onzinnige idee dat oorlogvoeren een oplossing is om conflicten te beslechten. Denken zelfs het te kunnen rechtvaardigen om wat voor reden dan ook.
Apocalypse now zou voor hen verplichte kost moeten zijn -en dan niet één keer kijken, nee minstens een week lang aan één stuk door.
De laatste woorden van de stervende Kolonel Kurtz (gespeeld door Marlon Brando)spreken voor zich : The horror…. the horror .