Het Zuiderpark is een van de plekken waar ik geregeld wandel met Kaya. Het is lekker dichtbij en ze kan in haar eigen tempo, soms achterblijvend om te snuffelen, soms hard vooruit rennend omdat ze de geur van iets heeft opgevangen, heerlijk loslopen.

Van pup af aan is ze gewend dat mensen haar bewonderen en graag aanhalen. Ze mag dan wel groot zijn, door de tekening op haar snuit ziet ze er erg vriendelijk uit.
Niets leukers is er dan ook voor haar om medewandelaars te begroeten, ze vindt het leuker dan op het hondenveldje met andere honden te rennen temeer daar die de gewoonte hebben haar achterste te besnuffelen en daar is ze niet echt van gediend.

Als je zo regelmatig dezelfde route loopt kom je natuurlijk ook vaak dezelfde mensen tegen.
Het groepje jongeren dat regelmatig onder begeleiding van een aantal volwassenen ons pad kruist behoort tot Kaya’s favorieten.

Iedere keer verloopt de ontmoeting volgens hetzelfde scenario. Het merendeel van de jongeren springt met een gilletje opzij of probeert zich achter de rug van de begeleiders of achter een boom te verschuilen.
Exc3xa9n van de jongens doet dat niet van verre roept hij : “Bijt ie, mag ik hem aaien?”.
“Ja hoor” zeg ik dan “Roep haar maar ze heet Kaya”.

Zodra hij haar naam roept loopt ze voorzichtig naar hem toe. Met zijn arm uitgestrekt zegt de jongen dan ” Zit!!”, waarop Kaya naast hem gaat zitten en hij met zijn hand zachtjes over haar rug aait. Zijn gezicht straalt van blijdschap en trots zegt hij tegen de anderen “Hij luistert naar me, die hond is lief, hoef je niet bang voor te zijn “.

Schoorvoetend komen de anderen tevoorschijn en als ze het aandurven steken ze voorzichtig een hand uit om haar even aan te raken.

Met zoveel aandacht gaat Kaya er graag bij liggen om zelfs van plezier op haar rug te rollen.
Daar moeten ze altijd erg om lachen.

“Een circus-hond”, wordt er geroepen.

Lachend en druk tegen elkaar pratend lopen ze even later weer door, af en toe omkijkend en om het hardst roepend “Dag Kaya, dag Kaya”

Om aan te geven hoe bijzonder deze ontmoetingen zijn het betreft een groepje geestelijk en lichamelijk gehandicapte jongeren en het is prachtig om te zien hoe zij en Kaya op elkaar reageren en hoeveel vreugde zij aan het contact beleven.

Je moet erg voorzichtig zijn als je over het voetpad langs de flat loopt. Er wil nog wel eens iets uit de lucht komen vallen, waartegen een opgestoken paraplu, die je natuurlijk net niet bij je hebt, goede diensten had kunnen bewijzen.

Het grappigst zijn de in allerlei kleurtjes in het gras belande knijpers. Soms met de was er nog aan. Voor de eigenaar iets minder plezierig als juist het smalle stukje gras door de grasmaaimachine onder handen wordt genomen en er van de pas gewassen boxer-short slechts wat gescheurde repen stof overblijven.

Je wordt minder vrolijk als de meeuwen na zich tegoed gedaan te hebben – aan de hen toegeworpen soms keurig verpakte boterhammen met beleg – jouw was of hoofd uitkiezen om er wat op achter te laten.

Echt oppassen wordt het als een van de bewoners een dagje geen zin heeft in de afwas en het servies met volle borden spagetti door de lucht zeilt. Het smaakte hem wellicht wat minder goed omdat het belangrijkste ingredixc3xabnt, de tomatensaus ontbrak. De gevulde pot was immers al naar beneden gevallen gelet op de scherven die tussen de rode smurrie op het pad lagen.