De nieuwe week is weer begonnen. Als ik de gordijnen openschuif zie ik hoe op de bovenste verdieping van de flat aan de overkant de was aan de lijn wordt gehangen. Een tweepersoons oranje-geruite dekbedhoes wappert al zachtjes in het waterige zonnetje en beneemt de benedenburen het uitzicht. Drie binnenstebuiten gedraaide spijkerbroeken zijn met de pijpen om de lijn gevouwen en worden door zes paar knijpers vastgehouden. Ernaast is nog net plaats voor een grijs T-shirt met een kleurige opdruk, onleesbaar door de afstand. De lege wasmand gaat weer mee naar binnen en de keukendeur wordt op slot gedraaid.

In het winkelcentrum zijn de winkels nog gesloten. Gevulde vuilniszakken staan naast de net geleegde prullenbakken. Een in oranje pak geklede schoonmaker veegt de vele achteloos weggeworpen peuken op een hoopje. Zijn collega volgt hem met de stofzuiger en een derde bewerkt het trottoir met de boenmachine, natte cirkelvormige afdrukken achterlatend.

In de etalages van het warenhuis liggen in Sinterklaaspapier verpakte en met rode linten versierde dozen tussen de uitgespreide peper- en kruidnoten.
Op mijn ochtendrondje met Kaya ben ik op weg naar de Turkse bakker, de enige die al vroeg de deuren van zijn zaak heeft geopend. In de glazen vitrines ligt een groot aantal roze marsepeinen biggetjes te wachten tussen de zoete Turkse lekkernijen en een enorme stapel gevulde speculaas. Op de toonbank staat een schaal met witte, bruine en koffiekleurige borstplaat. De altijd vriendelijke, goedlachse eigenaar stopt met het vullen van het net door hem bereide deeg, om de papieren zakken te vullen met mijn bestelling: twee bruine pistoletjes en een half casinowit om tosti’s te maken. De geur van reeds voorgebakken en nog nadampende Turkse pizza’s vult de ruimte en aan het tafeltje in de hoek wordt er al xc3xa9xc3xa9n naar binnen gewerkt door een vroege bezoeker, die onderwijl zijn bij het busstation gratis meegenomen Spits met het laatste nieuws bestudeerd.

Zomaar een maandagochtend in een Haagsche stadswijk.