Zomaar een stadswijk en haar bewoners | jonhoukes.com

De afspraak, die ik vanmorgen had ging niet door en omdat het weer eindelijk de goede kant op gaat, dacht ik armen uit de mouwen. Nu eens dat balkonnetje onder handen nemen. Alles, nou ja alles: een tafeltje, een minibankje en een parasol van zijn plaats om de mat die zijn beste tijd heeft gehad te vervangen door een nieuwe.

De stapel lege potten vullen met aarde en met gezellige zomerbloeiers en de zomer kan beginnen. Plannetje ging niet door, want toen ik de houten vogel weg wilde halen, die ervoor zorgt dat mijn deur netjes open kan blijven staan als er een beetje veel wind is, viel mijn oog op een stapel takjes onder het tafeltje.

Ik keek wat beter en ja hoor een nest met twee eieren. En het waren geen houten eieren, maar kennelijk van de duiven, die regelmatig op de rand van mijn balkonnetje zitten te koeren en meteen wegvliegen zodra Kaya haar neus om de deur steekt.

Nog maar even een close-up genomen en weer naar binnen gegaan. Zulk pril geluk mag je natuurlijk niet verstoren. En zowaar binnen de kortste keren zat moeder duif weer op de eitjes. En nu maar afwachten tot het jonge grut groot genoeg is om uit te vliegen en ik mijn balkonnetje op de zomer kan gaan voorbereiden.

Sinds een kleine anderhalf jaar woon ik in een stadswijk, die wordt geplaagd door slopershamer en bijpassende nieuwbouw. Zo’n 16.000 woningen staan op de nominatie om over een periode van zo’n 20 jaar plaats te maken voor een totaal “nieuwe” wijk. De uniforme gebouwen met kleine flatjes, bewoond door minder draagkrachtigen moeten het veld ruimen voor een gevarieerder aanbod van woningen in alle prijsklassen om zodoende de wijk gemxc3xaaleerder te maken. Het bekende verhaal als het grote stedenbeleid ter sprake komt. De eerste grote verandering was de vernieuwing van het winkelcentrum. Groots van opzet, met een ruim winkelaanbod, een wekelijkse markt, restaurantjes enz. om in de toekomst het levende hart van de “nieuwe” wijk te kunnen vormen. Na een enthousiast begin zit er echter al behoorlijk de klad in. Veel winkels staan leeg met grote plakkaten <te huur> op de steeds smeriger wordende etalageruiten. Restaurants zijn gesloten of worden ter overname aangeboden en bijbehorende terrassen, die voor gezelligheid zouden moeten zorgen op de grote tussenpleinen zijn verdwenen. Natuurlijk er wordt van alles georganiseerd van braderiexc3xabn tot optredens van bekende artiesten om de schijn van bruisend centrum levend te houden. En ja de evenementen trekken inderdaad veel publiek. Gezellig een vrije middag doorbrengen met slenteren en kijken. Maar of dat de bedoeling is geweest?
Gisteren keek ik naar het eerste programma uit een serie van vijf getiteld Ontwerpprijs 2006 Uitgezonden door de AVRO. Wat schets mijn verbazing . Er is een prijs uitgeloofd onder jonge architecten om voor de prominente plek van de ooit befaamde bioscoop (na het inzakken van het bioscoopbezoek veranderde het gebouw tijdelijk in een superspeelgoedwinkel, die inmiddels alweer geruime tijd geleden naar het vernieuwde winkelcentrum is verhuisd) Euro Cinema een ontwerp te maken voor de huisvesting van jonge starters. Daar zou met het oog op de toekomst grote behoefte aan bestaan. Vanuit een rijdende auto werden beelden getoond van de lange rijen flats en in korte interviews spraken verschillende (zo te zien op dat moment weinige) bezoekers van het winkelcentrum de loftrompet af over de wijk en hoe blij ze wel niet waren met alle op stapel staande veranderingen. Tja, ik keek er naar met gemengde gevoelens en zal zeker de komende zaterdagen, waarin drie genomineerden uit 59 inzendingen hun plannen presenteren, volgen. Ben zeer benieuwd naar de uiteindelijke winnaar maar nog meer naar de realisatie van het uiteindelijk verkozen ontwerp, de ermee gepaardgaande kosten, wanneer het er staat te pronken en of een en ander inderdaad aan de zo hoog gespannen verwachtingen van de bedenkers van dit idee (om maar niet te spreken van de verwachtingen van de huidige bewoners van de wijk) zal voldoen.