Wat een weertje vandaag. Storm, regen, hagel, natte sneeuw. Heerlijk weer om te wandelen met Kaya, maar niet heus. Zij vindt storm verschrikkelijk, springt opzij als de wind vat krijgt op haar lange vacht en denkt vast dat een onzichtbare hond het op haar voorzien heeft. Ook nat worden vindt ze niet echt leuk, ze zal niet gauw het water ingaan, pootje baden gaat nog net, maar o wee als ze iets te diep het water ingaat of als er een golf hoger komt dan buikhoogte. Zo snel als haar poten haar kunnen dragen – en reken maar dat is heel erg snel – rent ze naar hoger gelegen gebied om zich uit te schudden. Regen is dus ook niet haar favoriete weertype. Het liefst loopt ze dan naast me onder de paraplu. Helaas voor haar en natuurlijk ook voor mij is een paraplu vandaag niet zo’n handig attribuut. Wat ze wel heerlijk vindt is de thuiskomst, waar het badlaken, voorverwarmt op de verwarming al klaar hangt om haar vacht af te drogen. Keurig volgt ze de commando’s op: linkerpoot en de linkervoorpoot wordt toegestoken, andere poot en ja hoor de andere poot verdwijnt in de handdoek. Automatisch draait ze daarna haar achterste naar me toe, want ja ook de achterpoten en haar staart dienen gedroogt en van modder en aangeplakte blaadjes te worden ontdaan. Tot slot verdwijnt haar lijf in het enorme badlaken en met haar kop erin weggestopt wil ze zo het liefst de kamer ingaan om met handdoek en al op haar favoriete plekje neer te ploffen en met een diepe zucht in slaap te vallen.
Open de paraplu en luister naar een toepasselijk muziekje 
Je wordt tenslotte toch een beetje melancholiek van dit weer, even voor de duidelijkheid de titel is toepasselijker dan de tekst, in ieder geval voor mij. Louter zonneschijn vandaag de dag.
jonhoukes.com 