Regelmatig zie ik haar gaan.

Op hoge naaldhakken, behangen met kettingen, oorbellen en andere glitters, gekleed in een net over haar billen reikend zwart-leren minirokje, haar lange zwarte haar achteloos naar achteren zwaaiend. Heupwiegend groet ze de vaste bezoekers van het terras bij het café. Haar leeftijd is moeilijk in te schatten, maar ze behoort niet meer tot de jongsten.

Regelmatig zie ik haar staan.

Voorover gedoken in de betonnen afvalbakken naast de flat.
Met een stok haalt ze de daarin gedeponeerde vuilniszakken naar boven, scheurt ze open en zoekt tussen het afval naar iets wat ze wellicht nog kan gebruiken.

Regelmatig zie ik haar zitten.

Wanneer Kaya rondsnuffelt in de de bosjes bij de kerk en zij op een stenen opstapje zit met een stapel plastic tasjes en haar pas verworven bezittingen uitgespreid naast zich.

Ongetwijfeld lezen velen op zaterdag in het vernieuwde AD de column van Kluun .

Mijn kennismaking met de schrijvert Kluun dateert van wat langer geleden.

Gedurende de lange wintermaanden, ik prefereer de overige seizoenen, maar wie niet, waren mijn voornaamste bezigheden – tot veel meer was ik niet in staat- wandelen met Kaya , luisteren naar mijn favoriete muziek onderwijl op mijn gekregen PC het internet afstruinen naar informatie over de ziektes waar ik zo onverwacht mee te maken had gekregen, nierkanker en epilepsie en het verslinden van zoveel mogelijk boeken, geleend bij de bib of van mijn zwager, die altijd de nieuwste thrillers in huis haalt.

Op een dag kwam hij met iets anders, waarvan hij zei: “Dit moet je lezen”. En ook mijn zus sprak er enthousiast over.

Het was Komt een vrouw bij de dokter ofwel kevbdd geschreven door Kluun .
Aarzelend begon ik eraan, ik kom immers zelf wat al te vaak bij meerdere artsen.

Glimlachend, schaterend en huilend heb ik het uitgelezen om weer van voren af aan te beginnen.

Achterin het boek staat ook zijn website adres, waar ik een kijkje nam – vooral ook eens doen hij staat bij mijn links, maar trek er wel een weekje vooruit, want als je eenmaal aan het lezen bent.

Het was de eerste web-log die ik bezocht en van het een kwam het ander. Sindsdien maak ik dagelijks een rondje langs verschillende web-logs beginnend bij die van Kluun .

Omdat ik vond dat ik best wel iets te vertellen heb wat wellicht voor anderen ook leuk of interessant is om te lezen, heb ik de stoute schoenen maar aangetrokken en ben ik deze web-log begonnen.

En de naam dsvdmk ???

Het zijn de beginletters van : De schuld van de missing kidney , want daar is het tenslotte allemaal mee begonnen.