Ben weer thuis en hoera de uitslag van het onderzoek van gisteren was goed. Overige uitslagen hoor ik volgende week woensdag, dus het blijft nog even afwachten. Wel last van mijn epilepsie, door de narcose werkt mijn hoofd niet zo goed en ik ga dus maar weer even plat.
Het klinkt in mijn hoofd een beetje als het Drum Duet met Phil Collins verborgen achter de afbeelding (waar je niet te lang naar moet kijken, want dan ga je je net zo voelen als ik me voel).

Jullie wil ik bedanken voor alle lieve reacties, het duimen, het meeleven enz. enz….het heeft me enorm goed gedaan. Ik kom snel weer bij jullie langs.
Liefs Jon

Om jullie niet teleur te stellen als jullie een bezoekje komen brengen, vandaag geen “life” maar een voorbereid logje. De foto’s van de foto’s heb ik gemaakt toen ik net mijn web-cam had aangeschaft. En heb je niks te doen lees dan ook nog eens mijn eerdere logs Kaya, mijn steun en toeverlaat en Uit(z)waaien .

Kaya wat was ze toch klein als pup. En wat ligt ze daar heerlijk bij haar moeder Doushka. Met dat brede stompe witte snuitje met een nog roze neusje. Een zwart glanzend lijfje, vier witte voetjes en een heel klein wit puntje aan haar staartje, net een kwastje dat in de nagellak was gedoopt. Het is een van de eerste foto’s die van haar genomen is. Samen met haar twee broertjes en vier zusjes werd ze geboren op 10 november 1998, ieder met een gewicht van rond de 500 gram. Hier liggen ze met z’n allen dicht tegen elkaar aan in de werpkist. En dan te bedenken dat ze is uitgegroeid tot een flinke dame van zo’n 44 kilo.