Categorie archief: Tussen sloop en nieuwbouw

Een processie?

Vanavond was ik getuige van tja hoe zal ik het noemen, het had veel weg van een processie, het waren geen rupsen, hoewel je vandaag de dag erg moet oppassen niet met een mond vol thuis te komen, omdat ze bij bosjes uit de bomen bij mij in de straat naar beneden komen zeilen.

Nee, het was een processie van heren. Ze liepen midden op straat en spraken luid in een voor mij onverstaanbare taal, aan de gebaren die ze erbij maakten leek het of ze iets zeer enerverend hadden meegemaakt.

Voorop zes man gekleed in hagelwit gewassen tot de grond reikende gewaden met een eveneens spierwit en tot een een tulband gevouwen hoofddeksel.
Daarachter een aantal heren in witte en crème-kleurige op tropenkleding lijkende pakken.
De rij werd gesloten door zo’n acht man gekleed in stemmig zwart kostuum.

Ze liepen naar twee gereedstaande busjes, van die grote voor tien personen die je wel ziet rijden om vakantiegangers naar en van Schiphol te vervoeren.

De hele avond al breek ik mij het hoofd over wat de heren in het winkelcentrum kwamen doen.

Zijn ze bij de diverse drogisterijen – er zitten er hier zes op een rijtje- langs geweest om prijzen te vergelijken?

Zijn ze bij de diverse Turkse bakkers op bezoek geweest om de verse broodjes of pittige pizza’s te proeven in het kader van de jaarlijkse bakkerstest?

Hebben ze van een overheerlijk diner genoten bij het Afghaanse restaurant alvorens een vliegtuig hen weer zou brengen naar … tja waarheen?

Ik kom er niet uit, wie het weet mag het zeggen!

Regelmatig

Regelmatig zie ik haar gaan.

Op hoge naaldhakken, behangen met kettingen, oorbellen en andere glitters, gekleed in een net over haar billen reikend zwart-leren minirokje, haar lange zwarte haar achteloos naar achteren zwaaiend. Heupwiegend groet ze de vaste bezoekers van het terras bij het cafxc3xa9. Haar leeftijd is moeilijk in te schatten, maar ze behoort niet meer tot de jongsten.

Regelmatig zie ik haar staan.

Voorover gedoken in de betonnen afvalbakken naast de flat.
Met een stok haalt ze de daarin gedeponeerde vuilniszakken naar boven, scheurt ze open en zoekt tussen het afval naar iets wat ze wellicht nog kan gebruiken.

Regelmatig zie ik haar zitten.

Wanneer Kaya rondsnuffelt in de de bosjes bij de kerk en zij op een stenen opstapje zit met een stapel plastic tasjes en haar pas verworven bezittingen uitgespreid naast zich.