Ik werd vanmorgen wakker en het was zo licht in mijn slaapkamer, dat in mijn gedachten de zon wel moest schijnen en ik de eerste groene blaadjes, die zo hun best deden om de bomen met een lentetooi te versieren, zou kunnen ontdekken. Bij het opentrekken van de gordijnen, zag ik hoezeer ik mij vergiste. Een witte wereld straalde me tegemoet. Het zag er werkelijk prachtig uit, want ook de bomen hadden nog niets van de vracht sneeuw, die er was gevallen, verloren. Ik zag hoe een klein rood katertje heel voorzichtig het nog ongerepte tapijt betrad om meteen op een holletje de bescherming op te zoeken van de struiken, die langs de rand van het doorgaans zo groene grasveld staan. Door de aanraking verloren de, tot dat moment haast onzichtbare, nog kale takken hun schoonheid en de kat verdween in een wolk van witte vlokken. Het ontlokte me een schaterlach en ik genoot van het moment.

En zoals me in allerlei situaties wel vaker is overkomen, hoorde ik ook deze keer muziek in mijn hoofd. Geen rock of pop dit keer maar klassiek

Anitras Tanz uit de Peer Gynt Suite nr. 1 van Grieg .

Klik op de afbeelding en luister mee. Zien jullie in gedachten ook dat kleine rode katertje door de sneeuw stappen? Ik wens jullie allemaal een heel fijn weekend.

De eerste keer dat ik de film zag was toch zo’n vijfentwintig jaar geleden. Ook bij het zien van de redux van deze film, kan ik er maar één ding over zeggen: indrukwekkend . Er kwamen allerlei beelden en herinneringen aan mijn jeugd bovendrijven. Gevoelens van ongeloof, afschuw en onmacht die me overvielen toen ik als twaalf-dertienjarige in een tijdschrift foto’s tegenkwam van de verschrikkingen van de Vietnamoorlog. Verder bladerde en stuitte op de vele pasfoto’s van de die maand gesneuvelde militairen, jongens van zeventien, achttien jaar. Veel meer dan welk verhaal over welke oorlog dan ook bepaalden die foto’s mijn denkwijze ten aanzien van de waanzin ervan. Het kan niet, het mag niet en toch komen er iedere keer weer mensen op het onzinnige idee dat oorlogvoeren een oplossing is om conflicten te beslechten. Denken zelfs het te kunnen rechtvaardigen om wat voor reden dan ook.
Apocalypse now zou voor hen verplichte kost moeten zijn -en dan niet één keer kijken, nee minstens een week lang aan één stuk door.
De laatste woorden van de stervende Kolonel Kurtz (gespeeld door Marlon Brando)spreken voor zich : The horror…. the horror .