Gisteravond, toen het vrouwtje een paar bevriende loggers een bezoekje bracht, merkte ik aan haar dat ze op de log van xc3xa9xc3xa9n van hen iets las wat haar verdrietig maakte. Ik kan altijd goed stemmingen aanvoelen en weet precies wat ik dan moet doen. Is ze vrolijk dan pak ik een speeltje in mijn bek, doe daar een beetje gek mee en ja hoor dan gaan we even spelen.  Nu legde ik alleen maar mijn kop op haar schoot en keek haar aan. Ze knuffelde me eens flink en met een schuin oog gericht op het computerkastje zag ik welk logje ze aan het lezen was en ik schrok. Het was het afscheidslogje van Lobbes. En ook al kende ik hem alleen maar van het kastje (wij lazen altijd elkaars logjes en gaven daar in onze hondentaal commentaar op), hij was wel mijn eerste logvriendje en ik zal hem niet vergeten.

Dag lieve Lobbes, lik en pootje van Kaya