Nog maar even een logje vandaag, want het leven gaat gelukkig gewoon door.
Vanavond vindt het tweede van drie concerten plaats van de Britse Reggae band UB40 in Ahoy. Ik kende ze natuurlijk wel, maar niet zxc3xb3 goed dat ik daar een kaartje voor had aangeschaft. Stom, want onlangs zag ik de DVD “Homegrown in Holland” van een van hun vorige concerten en alleen al het enthousiasme, waarmee mijn metgezel zat of stond te swingen en alle nummers meezong, werkte aanstekelijk. Ik verheug me nu maar op de verhalen, die ik na afloop van het concert te horen zal krijgen, want hij zal op de eerste rij zitten en niet stil, denk ik zo, als hij al kan blijven zitten. En ik luister nu naar xc3xa9xc3xa9n van de nummers, die ongetwijfeld vanavond ook ten gehore zal worden gebracht.
Gotta tell someone
van hun laatste CD Who you fighting for , wil je meegenieten, dan even op de afbeelding klikken.
Was gisteren een beetje erg moe na mijn bezoekje aan het ziekenhuis en lag al om acht uur op de bank te slapen. Ik was echt out, want de TV stond aan en toen ik om tien uur toch maar wakker werd gemaakt en me werd verteld dat er al twee keer telefoon was geweest had ik daar niets van gemerkt. Gauw even een ommetje met Kaya gemaakt. Bij terugkomst gauw de PC afgesloten, zelfs inkomende e-mails waren me totaal ontgaan en de film 8-mile helaas ook en mijn bed ingerold. Wat zo’n bezoek aan het ziekenhuis al niet teweegbrengt, inderdaad een slapeloze maandagnacht. Toch was het op zich meegevallen. Niet alle uitslagen waren okxc3xa9, mijn nierfunctie is niet helemaal je dat, maar met xc3xa9xc3xa9ntje is dat ook weer niet echt ongewoon.Toch maar weer wat buisjes bloed en nu ook een potje met wat ander lichaamsvocht achtergelaten. Het is wel een voordeel om ’s middags een afspraak te hebben, want nadat ik van de vrijwilligster een nummertje in ontvangst had genomen en daar waar het apparaat meestal aangeeft dat er nog minstens 20 wachtenden voor je zijn, kon ik nu zo doorlopen. Zo ook op de rxc3xb6ntgenafdeling waar mijn longen na drie maanden alweer op de foto mochten. Ik had toen al een uurtje doorgebracht in de spreekkamer van een aardige interniste (de artsen worden steeds jonger lijkt het en ze zijn ook vaker van het vrouwelijke geslacht) waar mijn hele voorgeschiedenis weer de revue passeerde en dat kost, zo kan ik verzekeren, heel wat beschreven pagina’s. Hoewel het gewichtsverlies door de medicijnen kan worden veroorzaakt zullen er toch een aantal zaken moeten worden uitgesloten, er kan tenslotte weer ergens iets nieuws zijn bijgekomen wat er niet hoort te zitten. Dat betekent twee keer per week op de weegschaal en verder onderzoek van de inwendige organen die ik nog over heb (ben er namelijk al meerdere kwijtgeraakt op diverse operatietafels en de vraag waar alle littekens van zijn kwam dus ook uitgebreid aan de orde). Na afloop toch even koffie gaan drinken, de saucijzenbroodjes waren helaas al op, maar ik heb me tegoed gedaan aan een overheerlijk ham-kaasbroodje.
jonhoukes.com 