Zit met een zonnebril op achter het schermpje, niet omdat de zon naar binnen schijnt, dat doet ie pas vanmiddag, maar omdat mijn ogen gedruppeld zijn. Hoewel de oogarts daardoor makkelijker in mijn blauwe kijkers kon kijken is de nawerking zodanig dat ik met half dichtgeknepen ogen tegen het te felle licht naar huis ben gelopen om gelijk mijn zonnebril, die ik natuurlijk vergeten was te voorschijn te halen.

Heb het net eens geteld, ik zat voor de 26e keer dit jaar in een wachtkamer en dan heb ik de 30 keer bij de fysio nog niet meegerekend en we hebben nog een kwartaal voor de boeg.

Op zich vind ik het wel grappig zo’n wachtkamer. Al die mensen die met of zonder knikje of groet op van die gekoppelde houten stoeltjes plaatsnemen en meteen een beduimeld tijdschrift van de stapel rukken om erin te duiken.

In de spreek- danwel onderzoekskamer is het minder, tenminste als je sinds lang niet bent geweest, zoals vanmorgen, en je al je kwalen met bijbehorend medicijngebruik moet gaan opsommen.

Stop het kennelijk toch een beetje weg. Ben altijd een beetje huiverig voor de “O, je”s, en de “Tja, dat is niet zo mooi” reacties.

Het was gelukkig goed en met een nieuw recept en het verzoek dit keer toch echt over een jaartje terug te komen verliet ik opgelucht, maar wel met van die rare ogen de spreekkamer.