Op het vroege ochtend-ommetje met Kaya kom ik vaak dezelfde hondenuitlaters tegen. Dit geldt natuurlijk ook voor de overige dagelijkse wandelingen. Mensen zijn nu eenmaal gewoontedieren, die zich keurig aanpassen aan de wensen van hun lievelingetjes.

Zo ook vorige week.
Het was op de ochtend waarop de vuilnisbakken van de diverse winkels naast het flatgebouw waar ik woon stonden opgesteld om door de reinigingsdienst te worden geleegd.

Bij een zo’n grote en door de te volle inhoud niet-sluitende bak stond de meneer op leeftijd met zijn hondje. Zo’n hondje dat je wel met een strikje tussen de oortjes ziet.

Hij hield een wit T-shirt met de opdruk sale voor zich omhoog en zei verontwaardigd:

“Moet je eens komen kijken, een hele stapel nieuwe T-shirts . De prijsjes er nog aan 7 euro per stuk. Dat gooien ze zomaar weg. Het zijn er minstens 50.”

Nu wil het geval dat er op 10 meter afstand ook een inzamelingscontainer voor overbodige kleding van het Leger des Heils staat.

Je begrijpt het al.
We hebben de stapel in tweexc3xabn gedeeld en netjes in de daarvoor bestemde bak gedeponeerd.
In plaats van 350 euro op de vuilstort tenminste 50 mensen gelukkig kunnen maken met een nieuw wit T-shirt .