Keurig staan ze zij aan zij
Bij zonneschijn en regen
Ja heus in elk jaargetij
Soms drie maar ook wel negen
Ze mogen niet mee door de deur
En wachten rustig daar
Op het matje met de vale kleur
Netjes opgesteld paar aan paar
Op soort en maat gerangschikt
Van kunststof of van leer
Zelfs nog nooit werd er een gepikt
Want ik zie ze er telkens weer

Nooit hoeven zoeken naar je schoenen is natuurlijk wel een voordeel maar als ik ze nu zo zie staan bij mijn altijd vriendelijk groetende buren hoop ik voor hen dat de winter niet al te streng wordt. En voor alle moeders met opgroeiende kinderen of voor sloddervossen, deze vraag hebben jullie vast heel wat keertjes moeten horen (ik tenminste wel) of gesteld (ik gelukkig niet).

De Tarzan-kreet weerklinkt niet meer in het halletje bij de lift.
Wat rest is het geluid van opdwarrelende bladeren als de deur naar de galerij wordt geopend en een windvlaag ze in beweging brengt.
Tussen het stof liggen een aantal reclamefolders en aankoopbonnen van de supermarkt.
Kennelijk vond iemand het wel handig om ze daar achter te laten,  ze waren immers onzichtbaar voor anderen, omdat de scootmobiel van de 
de Zeeman het zicht erop belemmerde.
Dinsdagmiddag werd ik gebeld met het verzoek woensdagmiddag bereikbaar te zijn, aangezien men iemand langs zou sturen om het vervoermiddel op te halen en de lift alleen door een bewoner met een speciale sleutel geactiveerd kon worden.
Prima natuurlijk, ik had niet voor niets al die telefoontjes gepleegd.
Toch was er bijna een kink in de kabel gekomen. Letterlijk, want uitgerekend gistermiddag werden onderhoudswerkzaamheden verricht en was de lift enige tijd buiten gebruik.

Zou de scootmobiel liever wat langer zijn gebleven dan de drie-en-een-halve maand die hij er na het overlijden van de zeeman ongebruikt had  gestaan??