Achter elkaar lopen ze de trap af naar het halletje waar de brievenbussen zich bevinden op weg voor hun dagelijkse rondje winkelcentrum. Een wolk van sigarettenrook om zich heen. Ze hebben hetzelfde postuur met een wat gedrongen lichaamsbouw en praktisch hetzelfde peper- en zoutkleurige kapsel. Zij houdt de net opgestoken sigaret in haar rechterhand, de linker heeft ze weggestopt in de zak van het beige, tot haar kin dichtgeritste, dikke winterjack. Bij hem bungelt het shagje tussen zijn lippen, zo kan hij beide handen warm houden in de zakken van het bijna identieke jack. Ze blijven even staan en we maken een praatje. "Het is koud hxc3xa8, jammer dat de zon niet schijnt". zeggen ze en vragend klinkt het uit beide monden: "Waar is de hond?" "Ze is thuis", antwoord ik , "Ze kon even niet mee, omdat ik een paar boodschappen heb gedaan en ze niet mee de winkel in mag en ja het is inderdaad behoorlijk fris vandaag". Dan lopen ze naar de deur, die hij voor haar openhoudt en ze stappen, het hoofd wat dieper tussen de schouders getrokken tegen de koude wind naar buiten. Weer speelt dezelfde gedachte door mijn hoofd, zoals elke keer als ik ze zie: Zouden ze in hun jonge jaren ook al zoveel op elkaar geleken hebben?

Moeizaam schuifelt ze van de lift naar het portiek met de brievenbussen, waar ze onder het afdakje gaat staan wachten. Door haar omvang past ze met geen mogelijkheid op het zitje van haar rollator. Meestal leunt ze er half overheen, met haar handen in dikke gebreide handschoenen stevig de handvaten omklemmend. Zomer en winter gekleed in de lichtgekleurde net iets te korte regenjas, waaronder een groot stuk van haar meestal gebloemde rok te zien is. Aan de voorkant hangt deze halverwege haar schenen, maar aan de achterkant zijn haar behoorlijk stevige, in steunkniekousen gestoken witte benen duidelijk zichtbaar en aan haar opgezwollen voeten draagt ze de ongetwijfend comfortabel zittende sportschoenen. Tegen elke voorbijganger vertelt ze, dat ze hoopt dat de taxi-bus er snel zal zijn, omdat ze niet graag te laat komt op de crea-ochtend in het bejaardencentrum en ze voegt eraan toe dat het knutselen wel niet meer zo best gaat, maar dat je er ook gezellig kan kletsen en dat de koffie met een koekje altijd goed smaakt.