Sinds een kleine anderhalf jaar woon ik in een stadswijk, die wordt geplaagd door slopershamer en bijpassende nieuwbouw. Zo’n 16.000 woningen staan op de nominatie om over een periode van zo’n 20 jaar plaats te maken voor een totaal “nieuwe” wijk. De uniforme gebouwen met kleine flatjes, bewoond door minder draagkrachtigen moeten het veld ruimen voor een gevarieerder aanbod van woningen in alle prijsklassen om zodoende de wijk gemxealeerder te maken. Het bekende verhaal als het grote stedenbeleid ter sprake komt. De eerste grote verandering was de vernieuwing van het winkelcentrum. Groots van opzet, met een ruim winkelaanbod, een wekelijkse markt, restaurantjes enz. om in de toekomst het levende hart van de “nieuwe” wijk te kunnen vormen. Na een enthousiast begin zit er echter al behoorlijk de klad in. Veel winkels staan leeg met grote plakkaten <te huur> op de steeds smeriger wordende etalageruiten. Restaurants zijn gesloten of worden ter overname aangeboden en bijbehorende terrassen, die voor gezelligheid zouden moeten zorgen op de grote tussenpleinen zijn verdwenen. Natuurlijk er wordt van alles georganiseerd van braderieën tot optredens van bekende artiesten om de schijn van bruisend centrum levend te houden. En ja de evenementen trekken inderdaad veel publiek. Gezellig een vrije middag doorbrengen met slenteren en kijken. Maar of dat de bedoeling is geweest?
Gisteren keek ik naar het eerste programma uit een serie van vijf getiteld Ontwerpprijs 2006 Uitgezonden door de AVRO. Wat schets mijn verbazing . Er is een prijs uitgeloofd onder jonge architecten om voor de prominente plek van de ooit befaamde bioscoop (na het inzakken van het bioscoopbezoek veranderde het gebouw tijdelijk in een superspeelgoedwinkel, die inmiddels alweer geruime tijd geleden naar het vernieuwde winkelcentrum is verhuisd) Euro Cinema een ontwerp te maken voor de huisvesting van jonge starters. Daar zou met het oog op de toekomst grote behoefte aan bestaan. Vanuit een rijdende auto werden beelden getoond van de lange rijen flats en in korte interviews spraken verschillende (zo te zien op dat moment weinige) bezoekers van het winkelcentrum de loftrompet af over de wijk en hoe blij ze wel niet waren met alle op stapel staande veranderingen. Tja, ik keek er naar met gemengde gevoelens en zal zeker de komende zaterdagen, waarin drie genomineerden uit 59 inzendingen hun plannen presenteren, volgen. Ben zeer benieuwd naar de uiteindelijke winnaar maar nog meer naar de realisatie van het uiteindelijk verkozen ontwerp, de ermee gepaardgaande kosten, wanneer het er staat te pronken en of een en ander inderdaad aan de zo hoog gespannen verwachtingen van de bedenkers van dit idee (om maar niet te spreken van de verwachtingen van de huidige bewoners van de wijk) zal voldoen.

Wil je weten waar deze “droomwijk” zich bevindt klik op deze link

En voor het TV-programma hier

Jullie hebben nog een logje tegoed over mijn bezoekje van afgelopen vrijdag aan de film Brokeback Mountain .

Een lange zit, maar boeiend van begin tot eind. Een mooie, integer gemaakte film die je getuige laat zijn van ware liefde tussen twee mensen. Een liefde die aanvankelijk wordt ontkend, maar onoverkomelijk is en die uitgroeit tot een gecompliceerde relatie die twintig jaar stand houdt. Twee cowboys, die tijdens hun werk in het ruige landschap van Brokeback Mountain intens met elkaar verbonden raken (geweldige rollen van Jake Gyllenhaal maar vooral van Heith Ledger), maar eenmaal terug in de “normale” wereld niet volledig voor elkaar durven en kunnen kiezen. De impact die dat op hun verdere leven en op dat van hun dierbaren heeft is buitengewoon groot.

Van de soundtrack (klik op de afbeelding)

Emmylou Harris met A love that will never grow old

Go to sleep, may your sweet dreams come true
Just lay back in my arms for one more night
I’ve this crazy old notion that calls me sometimes
Saying this one’s the love of our lives.

Refrain:
Cause I know a love that will never grow old
And I know a love that will never grow old.

When you wake up the world may have changed
But trust in me, I’ll never falter or fail
Just the smile in your eyes, it can light up the night,
And your laughter’s like wind in my sails.

(Refrain)

Lean on me, let our hearts beat in time,
Feel strength from the hands that have held you so long.
Who cares where we go on this rutted old road
In a world that may say that we’re wrong.

(Refrain)

Een aangrijpende film en naar mijn mening terecht voorgedragen voor meerdere oscars. Ik hoop dat velen gaan kijken (in de bios of thuis naar de DVD) en dat er meer begrip zal komen voor relaties die uit liefde zijn ontstaan maar die nog steeds, zo bleek ook gisteren weer door reacties uit het publiek, als “ongewoon” worden ervaren.