Het bezoekje aan het ziekenhuis gisteren heeft me nog niet veel duidelijkheid gegeven omtrent de oorzaken van mijn gewichtsverlies. Wel weer het een en ander achtergelaten en dat was een hele toer. Want om die kleine potjes te vullen is al lastig lijkt me als je een man bent, als vrouw zijnde is het echt op goed geluk eronder houden en hopen dat het niet overstroomt want veel zicht heb je niet als je boven een wc-pot hangt.

Dan met die potjes naar het lab, drie gangen door en met de lift naar boven, weer een aantal gangen en maar hopen dat je ze niet laat vallen want onderwijl probeerde ik het handschrift te ontcijferen op de formulieren die er bij moesten worden ingeleverd en waarop stond aangegeven, wat ze precies willen weten.

Bij het lab de stickertjes erop geplakt en te horen gekregen dat de inhoud niet daar zou worden onderzocht maar dat een chauffeur ze zo mee zou nemen naar het grote lab van het ziekenhuis waar ik op vijf minuten lopen vandaan woon.

Had een hoop tijd gescheeld als ik daar heen was gegaan en ook een hoop geld. Op de terugweg namelijk even doorgereden naar Kijkduin om alvorens over te stappen op de volgende bus eerst een kijkje te nemen bij de winkeltjes aldaar, waar de opruimingsplakkaten al van verre zichtbaar waren. En ja na zo’n bezoekje aan het ziekenhuis, wil je je gedachten toch graag richten op iets anders. Dus heerlijk passen in de luxe schoenenwinkel die zich daar bevindt.

Met een paar zwarte, buitengewoon feestelijke naaldhakken, die ik vast wel eens (!!??) zal dragen, voor minder dan de helft van de prijs, dus die kans laat je niet lopen ook al is het nog steeds een zeer fikse aanslag op mijn portemonnee, verliet ik na ruim een uur de zaak.

Mijn strippenkaart was toen al verlopen, maar ja de verleiding om mijn schoenenvoorraad (ja ik heb een schoenentik, maar welke vrouw heeft dat niet) met dit geweldige paar uit te breiden, al is het maar om naar te kijken, was te groot.